Samen kijken we welke ondersteuning nodig is

Stel je voor: je zoon reist zelfstandig met de trein naar een uitje, maar als hij naar werk- en dagactiviteiten gaat reist hij met georganiseerd groepsvervoer. Waarom doen we dat eigenlijk zo? Die vraag houdt Sietske Ras bezig sinds haar start als directeur Zorg, Ondersteuning en Behandeling bij Careander.

Sietske: “Ik kom op veel locaties waar ik cliënten en medewerkers ontmoet. Ook ga ik regelmatig in gesprek met verwanten. In alle gesprekken en ontmoetingen voel en hoor ik de betrokkenheid. Careander is echt een warme organisatie.”

Gewoon leven

We bewegen in de zorg steeds meer naar ‘gewoon leven’. Maar wat verstaan we onder gewoon leven? Samen met de cliënt/bewoner, familie, het netwerk en zorgprofessionals onderzoeken we welke ondersteuning nodig is. Daarbij maken we onderscheid tussen zorgvragen, die professionele begeleiding vragen, en sociale vragen, waarbij de familie of het netwerk kan helpen. Door dit samen te verkennen en gebruik te maken van zorgtechnologie, koppelen we steeds de juiste persoon aan de juiste vraag voor passende ondersteuning. Het uitgaan van wat een client zelf kan en kan leren is daarin belangrijk.

Sietske: “In gesprekken met verwanten zien we dat dit onderwerp ook bij hen leeft. Tijdens een bijeenkomst deelde een moeder dat haar zoon in het weekeinde zelfstandig met de trein reist. Dit terwijl hij op maandag met georganiseerd groepsvervoer naar werk- en dagactiviteiten gaat. Dat roept vragen op: als iemand zelfstandig kan reizen, wat is er dan nodig om dit in de dagelijkse routine verder op te bouwen? Of een zus die aangeeft: “Mijn broer kan echt zijn eigen was opvouwen, terwijl het nu voor hem wordt gedaan, waardoor hij afhankelijker is, dan nodig”. Het samen leren en ontdekken wat (een cliënt) kan in het dagelijks leven, maakt ook dat een client meer regie krijgt over zijn leven. Deze voorbeelden helpen ons om opnieuw te kijken naar vanzelfsprekendheden in onze zorg.

Een andere rol

Binnen Careander zijn we zorgzaam op een manier die ik herken van mijn thuissituatie. Ik ben moeder van drie volwassen kinderen. Zij doen bijna alles zelf, maar als ze een beroep op me doen, dan zorg ik graag voor ze. Tegelijkertijd weet ik dat ik ze juist moet stimuleren om het zelf op te lossen. Dit zie ik ook bij onze collega’s: we willen er zijn als iemand ons nodig heeft. Tegelijk verandert onze rol en vraagt dit soms een andere inzet. We kijken hierbij ook hoe anderen dit doen, bijvoorbeeld in de ouderenzorg, en nemen hun ervaringen mee.” Op meerdere locaties gaan we kijken hoe we een zo’n gewoon mogelijk leven kunnen realiseren. Als laatste benoemt Sietske dat zorgen voor niet alleen maar geven is, onze bewoners en cliënten hebben veel moois te bieden: “Zij laten ons zien dat je er mag zijn zoals je bent en houden ons een spiegel voor. ‘Laten we deze manier van kijken ook als ons eigen uitgangspunt gebruiken.”

Vriendelijke groet,

Sietske Ras, directeur Zorg, Ondersteuning en Behandeling