50 jaar is een bijzondere mijlpaal voor deze woonlocatie van Careander, waar in al die jaren één ding centraal bleef: een plek bieden waar mensen zich thuis voelen en zichzelf kunnen zijn.

Twee verhalen, één plek

Mirjam van Beek (23) werkt inmiddels bijna twee jaar bij Slunterhof. Wat haar meteen opviel, was de sfeer. “Collega’s waren vanaf het begin heel open. Dat gaf meteen een goed gevoel. Ik dacht: hier wil ik wel bij horen.”

Collega Martina Meijer‑Drooger, werkt al 24 jaar bij Slunterhof. Haar sollicitatie was erg bijzonder. “Destijds was er namelijk een sollicitatie-commissie, waarbij ik door cliënten bevraagd werd en aangenomen ben.”

Een plek waar iedereen welkom is

Volgens Mirjam en Martina zit de kracht van Slunterhof al vanaf het begin in de openheid en de fijne sfeer. “Op zondag, nadat we naar de kerk waren geweest, zat iedereen samen met familie aan één grote tafel koffie te drinken. Dan zat de hele A-kant in het oude gebouw stampvol en dat duurde echt tot de lunch. Die sfeer is nog steeds voelbaar.”

Naast de huiselijke sfeer, is humor in al die jaren een belangrijke factor geweest. “Soms heb je hele serieuze gesprekken en soms zijn de gesprekken heel luchtig en maken wij grapjes”, vertelt Mirjam. “Humor is heel fijn, voor de cliënten en voor de medewerkers onderling”, vertelt Martina.

Veranderingen in de zorg

Slunterhof is ontstaan vanuit de behoefte aan een plek waar iedereen welkom was. “Vroeger werkten we in kleinere teams per groep; nu vormen we één groot team,” vertelt Martina.

Ook de administratieve taken veranderden. Eerst werd alles met de hand opgeschreven en had je maar een paar blaadjes voor een zorgplan. Nu is alles veel meer digitaal. “Met de digitalisering van het zorgplan kunnen we efficiënter werken. Als iemand nieuw is of komt invallen, kan hij of zij meteen zien wat een cliënt nodig heeft en hoe je werkt. Dat is belangrijk,” vertelt Martina.

Ook de zorg is veranderd. Van intense zorg, bewegen we naar ‘van zorg naar gewoon leven’. “Het draait nu veel meer om het begrijpen van de cliënt en kijken naar wat hij of zij zelf kan. Vroeger deed je wat nodig was, waardoor het werk anders is geworden,” vertelt Martina.

Van zorg naar gewoon leven

Op verschillende manieren worden cliënten bij Slunterhof gestimuleerd om zelf dingen op te pakken. Door te kijken naar wat iemand wél kan, krijgen de bewoners meer eigen regie, zelfstandigheid en zelfvertrouwen. Juist in de kleine, alledaagse dingen. Zo wilde een cliënt graag in een restaurant werken, maar dat bleek niet haalbaar. Nu helpt hij met het uitruimen van de vaatwasser en het dekken van de tafel. “Het is voor ons iets kleins, maar voor hem iets heel groots,” vertelt Martina.

Ook wordt er gewerkt met fietsmaatjes: vrijwilligers die met cliënten gaan fietsen. Dat zorgt voor meer afwisseling, plezier en trots. “Ze kijken er echt naar uit en vertellen trots over wat ze hebben beleefd,” vertelt Mirjam.

Het zijn volgens Mirjam en Martina de kleine dingen die juist een groot verschil maken.

Gevoel van trots

Als we terugkijken op 50 jaar Slunterhof overheerst er bij Mirjam en Martina een groot gevoel van trots: “Ik denk dat wij als team heel sterk en krachtig zijn en daar zijn we best wel trots op.”